Hiragana

Jepun menggunakan dua suku kata bersama kanji yang berasal dari Cina: hiragana, dengan coretan kursif mengalir untuk perkataan asli dan zarah tatabahasa, dan katakana, dengan bentuk bersudut untuk perkataan pinjaman asing, penekanan, dan istilah teknikal. Bersama-sama mereka membentuk tulang belakang penulisan Jepun, muncul dalam hampir setiap ayat. Blok bentuk separuh lebar dan lebar penuh menampung warisan pengkomputeran Jepun, di mana mencampurkan aksara Latin dan Jepun memerlukan dua lebar aksara yang berbeza.

Kedua-dua hiragana dan katakana berasal dari aksara Cina semasa zaman Heian Jepun (794–1185). Wanita istana, yang sebahagian besarnya dikecualikan daripada pendidikan kesusasteraan Cina formal, membangunkan hiragana sebagai skrip kursif yang dipermudahkan — tradisi kesusasteraan yang terhasil menghasilkan karya agung seperti The Tale of Genji. Sami Buddha serentak membangunkan katakana dengan mengekstrak komponen daripada aksara Cina untuk memberi anotasi teks agama. Bentuk piawai moden ditetapkan semasa pembaharuan era Meiji. Industri pengkomputeran awal Jepun mengamalkan aksara Latin lebar penuh untuk mengekalkan penjajaran grid dengan aksara CJK, satu konvensyen yang kekal dalam blok Bentuk Separuh Lebar dan Lebar Penuh Unicode.

Kegunaan Biasa

• Komposisi teks dan pemesejan harian bahasa Jepun
• Transliterasi perkataan dan nama asing melalui katakana
• Pendidikan bahasa Jepun dan bantuan bacaan furigana
• Huruf manga dan reka bentuk grafik Jepun
• Komposisi kaedah input untuk kemasukan teks Jepun

Nota Teknikal: Kaedah input Jepun biasanya menukar input hiragana kepada calon kanji, menjadikan blok hiragana penting kepada paip kemasukan teks. Pelanjutan fonetik katakana (U+31F0–U+31FF) menyokong transkripsi bahasa Ainu. Julat katakana separuh lebar (U+FF65–U+FF9F) wujud untuk keserasian ke belakang dengan JIS X 0201, satu pengekodan Jepun lama. Aksara Latin lebar penuh (U+FF01–U+FF5E) secara visual sama dengan rakan ASCII mereka tetapi menduduki sel aksara CJK penuh, yang penting untuk mengekalkan penjajaran lajur dalam tipografi Asia Timur.

Konteks Budaya: Interaksi antara hiragana dan katakana membawa nuansa budaya yang tidak kelihatan kepada pembaca bukan Jepun. Menulis perkataan Jepun asli dalam katakana dan bukannya hiragana biasa boleh menyampaikan ironi, penekanan, atau nada robotik — serupa dengan italik atau HURUF BESAR dalam bahasa Inggeris. Pengiklanan mengeksploitasi fleksibiliti ini secara meluas, mencampurkan skrip untuk kesan visual. Sejarah berjantina hiragana sebagai 'tulisan wanita' sebahagian besarnya telah dituntut semula, tetapi estetika lembutnya terus mempengaruhi reka bentuk grafik Jepun, di mana pilihan skrip adalah alat ekspresif sama seperti alat praktikal.